Celem pracy jest opracowanie metod ograniczenia ryzyka, wynikającego z zagrożeń dla węzłów pomiarowych bezprzewodowych sieci sensorycznych w konkretnych zastosowaniach technicznych i środowiskowych, jak również skonstruowanie nowych metod oceny tego ryzyka. Trudności w tworzeniu skutecznych mechanizmów bezpieczeństwa wynikają ze specyficznych ograniczeń węzłów sieci, takich jak ograniczona: energia zasilania, pamięć, moc obliczeniowa, przepustowość łącza oraz zasięg przesyłu.

Osiągnięcie powyższego celu wiąże się jednocześnie z zastosowaniem i zbadaniem nowych technik monitoringu obiektów technicznych oraz środowiska naturalnego a także modelu analizy zagrożeń i ryzyka ich wystąpienia.

Bezprzewodowe sieci sensoryczne to sieci tworzone w trybie ad hoc przez nieduże, autonomiczne urządzenia, które oprócz funkcji komunikacyjnych realizują funkcje pomiarowe, przetwarzania a często także funkcje wykonawcze. Pojedyncze węzły najczęściej zasilane są bateryjnie. Mogą one nawiązywać relacje komunikacyjne z węzłami sąsiednimi w sposób dynamiczny, dzięki czemu sieć posiada zdolność szybkiej adaptacji do zmieniających się warunków.

Powyższe cechy bezprzewodowych sieci sensorycznych sprawiają, iż doskonale nadają się one do automatycznych systemów monitoringu i ostrzegania, potrzebnych tam gdzie niezbędny jest krótki czas reakcji. Niemniej właśnie cechy stanowiące o praktyczności i przydatności tychże sieci, niosą ze sobą znaczne ryzyko awarii lub celowych działań zmierzających do zakłócenia pracy sieci (ataki terrorystyczne, próby włamania do obiektu, itp.). Badania realizowane w pracy zmierzają do znalezienia skutecznych mechanizmów obrony przed takimi niebezpieczeństwami.